بسم اللّه الرّحمن الرّحيم الحمد للّه ربّ العالمين و الصّلاة و السّلام على محمّد و آله الطّاهرين . و بعد چنين گويد اين فقير بىبضاعت و متمسّك به احاديث اهل بيت رسالت عليهم السّلام عبّاس بن محمّد رضا القمّى ختم اللّه له بالحسنى و السّعادة كه : عقل و نقل حكم مىكند شخصى كه عزم سفرى نمود بايست زاد و توشه‌اى براى سفر خود مهيا كند به قدرى كه در آن سفر به كار است ، آن وقت سفر كند پس بنابراين سفر آخرت كه ما را در پيش است و به هيچ‌وجه چاره و گريزى از آن نيست سزاوارتر است به زاد و توشه . چنان‌كه روايت شده : وقتى حضرت ابو ذر غفارى قدّس سرّه به مكّهء معظمه مشرّف شد ، پس ايستاد نزد در كعبه و ندا كرد مردمى را كه براى حجّ از اطراف عالم آمده بودند و در مسجد الحرام جمع گشته بودند . فرمود : ايّها النّاس منم « جندب بن سكن غفارى » ، منم خيرخواه شما و مهربان بر شما ، به سوى من آييد . مردم از اطراف دور او جمع گشتند ، فرمود : اى مردم ! هرگاه يكى از شما اراده كند سفرى برود ، هرآينه از زاد و توشه براى خود برگيرد به حدّى كه در آن سفر لازم دارد و چاره‌اى از آن ندارد ، پس هرگاه چنين است ، سفر آخرت سزاوارتر است به زاد و توشه براى آن . پس مردى برخاست و گفت : پس ما را راهنمايى كن اى ابو ذر !